1956 yılında ülkemizde yaşanan kıtlık, Aşık Murat Çobanoğlu’nun köyünü de vurur. Çobanoğlu, arkadaşı Mecit’le birlikte civar memleketlerdeki aşıklar kahvehanelerine giderek üç beş kuruş kazanmak ister. Ancak jandarma kumandanı çalıp söylemelerine izin vermez.
Ceplerindeki son parayı da harcayan ikilinin yolu bir köy kahvesine düşer. Çobanoğlu, arkadaşı Mecit’in, “haydi bir şeyler söyle de karnımızı doyuralım” teklifine, “ben kâğıt oynanan yerde Hâk kelamı söylemem” diyerek karşı çıkar.
Açlık haydi neyse de sigarasızlık, “tütün keyifçisi” Mecit’i zorlamaya başlar. Arkadaşının ısrarlarına dayanamayan Çobanoğlu gözlerini yumar ve bir iki türkü söyler.
Arka masada oturan fötr şapkalı bir adam iskemlesini yanaştırır ve Mecit’e, “bu aşık niye gözlerini yumuyor” diye sorar. Mecit, “o ilhamlı aşıktır, Hâk kelamı ona gözleri kapalıyken ilham oluyor” diye cevaplar.
Fötr şapkalı adam, “öyle mi, ben de bu kasabanın Kaymakamıyım, madem arkadaşın keramet sahibidir, onu bir sınayalım” der.
Aşıklık geleneğinde askıya asmak diye bir oyun vardır. Bir mendilin içine bir eşya konulur ve kahvehanenin ortasına asılır. Aşık keramet sahibiyse, çalıp söylerken o muammayı çözer ve eşyayı bilir. Hatta bazen aşığı sınayan kişiyle aşık arasında danışıklı bir ilişki olur. Mendilin içindeki muammayı hileyle çözen aşık, bu sayede yalancı bir keramet ve şöhret kazanır ve pâye alır.
Kaymakam da Çobanoğlu’nu işte bu muamma oyunu ile sınamak ister ve saatini bir mendilin içine koyar.
Çobanoğlu sözlerine, “beni mahcup etme Allah’ım” diyerek başlar. Yaradan bir ihtiyarcığı vesile kılar ve ihtiyar mendilin içindekilerini Çobanoğlu’nun kulağına fısıldar. Fakat yalancı aşıklardan olmayan Çobanoğlu muammayı, sonu “doğrusunu yine Yaradan bilir” ile biten dörtlüklerle ahaliye açıklar.
Kaymakam saatini Çobanoğlu’na hediye eder ve “aklımdakini de bilirsen bu kahvedeki herkesten ikişer buçuk lira toplayacağım ve sana vereceğim” der.
Mecit; arkadaşının üzerine gelinmesin diye “Çobanoğlu’nu üzerseniz kerametiyle şimşekler çaktırır, zaten kıtlıktasınız” diyerek ahaliyi korkutmak ister. Ancak Çobanoğlu arkadaşına rağmen çalmaya devam eder ve tüm muammaları çözer.
Kıssa uzundu. Hisseye gelelim. 2024 Paris Olimpiyatlarının açılış gösterisinde, ismine sanat denilen bir rezilliğe yer verildi. Paganizm, satanizm, eşcinsellik çağrışımlarıyla dolu bu gösteride, iddiaya göre bazı subliminal mesajlar vardı. Gösteride mahşerin dört atlısından ölümü temsil eden ata yer verildi.
Küresel güçlerin vitrin olarak kullandığı uluslararası organizasyonlar ve dizi-filmler aracılığıyla gelecekten haber verdiğine inanan büyük bir kitle var.
Bu kitleye göre; Biden’ın adaylıktan çekilmesi, Trump’ın ölümden kıl payı kurtulması, Netanyahu’nun ABD Kongresinde alkışlanırken arkasındaki bir şahsın garip el hareketleri yapması ve olimpiyat açılışındaki bu semboller, dünyayı kanlı günlerin beklediği anlamına geliyor.
Aslına bakılırsa ismine küresel güç ve derin devlet denilen organizasyonların hikayemizdeki yalancı keramet sahibi aşıklardan bir farkı yok. Dünya nüfusu cehalet ve yoksulluk içinde. Ceplerindeki son iki buçuk liraya da yalancı keramet sahibi çakma aşıklar göz dikmiş durumda.
Demokrasi gibi bir hakem heyetleri yok. Ne mendilin içine konulan şeyleri bilebiliyor, ne de verilen cevapların doğru olup olmadığını teyit edebiliyorlar. Birileri doğru ya da yanlış diyor ve onlar sadece inanıyorlar. İtiraz edenlerse devlet gücüyle ve “şimşekler çaktırırız” tehditleriyle sindiriliyor.
Keramet sahibi bir kurtarıcı bekleyen tembel halklar da bu yolla sömürülmeye devam ediyor. Çobanoğlu’na da “yirminci asrın sonuna kaldık” türküsünü söylemek düşüyor. Allah ona rahmet eylesin.