Geçenlerde gazetemizin okuyucularının organize ettiği bir sabah namazı programına katıldım.
Önce tam adıyla Halilürrahman Camii’ne, yani halk dili ile Dergah’a gittik. Dergah’a defaatle gitmeme rağmen orada yapılan zikirleri her gidişimde hayran hayran izlerim. Ön saflarda bulunan dışarıdan yaşlı gibi görününen fakat içlerinde 33’lük birer delikanlı olan amcalar hiç takılmadan zikrediyorlardı.
Velhasıl sabah namazını kıldık ve hemen ardında tesbihat ve namaz dersimizi yaptık. Daha sonra Bediuzzaman Said Nursi (r.a.)’nin makamını ziyaret ettik. Şanlıurfa’nın meşhur adetlerinden biri de sabah namazı sonrası ciğer ile kahvaltı yapmaktır. Biz de kahvaltımızı yapmak üzere ciğerciler sokağına doğru yürümeye koyulduk. Bir lokantaya girdik ve siparişlerimizi beklemeye başladık. Kalabalık olmamızdan ötürü aramızda birbirini tanımayanlar vardı. Hem Peygamberimiz (s.a.v)’in sünneti olduğundan hem de birbirimizi tanımak amacıyla ufak bir tanışma faslı başladı. Daha sonra ise yarıyıl tatilinde yapılacak olan okuma programı ile ilgili bilgi verildi. Hocalarımız birkaç kişiye daha önce yaşadıkları okuma programı deneyimini anlatmalarını istediler. Sıra bana geldiğinde anlatırken düşündüğümde benim en yakın arkadaşımı, dostumu yani Ömer’i okuma programında tanımıştım, tam 5 yıl önce. Açıkçası biraz duygulandım, çünkü sohbet arkadaşlarım gibi hiçbir arkadaşım ile samimi değilim. Okuma programlarının değerini birkez daha anladım. Okuycularımıza böyle programları destekledikleri için hem kendim hem de arkadaşlarım adına teşekkür ediyorum ve böyle programların hiç bitmemesini Allahtan temenni ediyorum.